چهارشنبهسوری؛ جشنی از آتش و امید
چهارشنبهسوری؛ جشنی از آتش و امید
در این شب سرخ و شعلهور، که آتش، قصهگوی هزاران سالهی امید و گرماست، دلهایمان را از غبار غم میتکانیم. شرارههای آتش، سرخی از ما میگیرند و زردی غم را میسوزانند.
چهارشنبهسوری، نوید بهاری است که از پس زمستان میآید، بشارت نوری است که تاریکی را پس میزند. در این شب، آتش را نه برای سوزاندن، که برای زندهکردن روشن میکنیم. میپریم و میخوانیم: «زردی من از تو، سرخی تو از من!»
باشد که دلهای ما، چون آتش این شب، همیشه گرم، همیشه روشن، و همیشه پر از امید باشد.
محسن شعاع ۲۸ اسفند ۱۴۰۳
+ نوشته شده در سه شنبه بیست و هشتم اسفند ۱۴۰۳ ساعت 17:40 توسط محسن شعاع
|